JS NewsPlus - шаблон joomla Продвижение
Τελευταία Νέα

Μαγευτικές… πτήσεις στην Αλυκή

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Απόγευμα, ώρα 5, μία από τις περασμένες μέρες, κάνω μπάνιο στην «μύτη» και ξαφνικά εμφανίζεται ένα μεγάλο «σμήνος» πουλιών με μια… περίεργη διάταξη. Δεν έμοιαζαν με γλάρους, πράγματι διέκρινα ροζ χρώμα στα φτερά τους. Αλλά και το πέταγμά τους ήταν διαφορετικό, πιο αργό, άλλωστε είναι μεγαλύτερα από τους γλάρους. Αρχικά, εκτός από 4-5 που πέταγαν ως αρχηγοί πιο ψηλά, τα υπόλοιπα ήταν «εφ’ ενός ζυγού». Σαν πολύχρωμη γιρλάντα έμοιαζαν, πότε άσπρο και πότε καφετί-κίτρινο και ροζ-κόκκινο το χρώμα τους ανάλογα με την κίνησή τους και τον ήλιο που έπεφτε πάνω τους. Υπερθέαμα ήδη.

Σιγά-σιγά από το κυρίως «σώμα» του σμήνους αποσπάστηκαν μερικά ακόμα, και έκαναν ένα δεύτερο… στρώμα κάτω από τους αρχηγούς και τα υπόλοιπα… επέμεναν στο ίδιο… στυλ πτήσης. «Φλαμίνγκος», φώναξε μια κοπέλα γεμάτη ενθουσιασμό από την παραλία, «Τα είδα και χθες…».

Με θαυμασμό τα παρακολουθούσα κι εγώ. Αφού έκαναν μια βόλτα μέχρι τη μέση του Αιγιώτικου κόλπου, ξαφνικά με μια… αεροπλανική στροφή, ημικυκλική, γύρισαν με ένα… περίτεχνο πέταγμα προς τη λίμνη, που προσωρινά τα φιλοξενεί στο λιγοστό νερό που της έχει απομείνει λόγω καλοκαιριού. Τα πουλιά είχαν ήδη αντικρύσει την «Ψαρομύτα» και το φάρο και επέστρεφαν από τη βόλτα τους, την ολιγόλεπτη.

Ήμουν στην παραλία, όταν μετά από μισή ώρα… βγήκαν για δεύτερη βόλτα. Καμιά σαρανταριά, ίσως και περισσότερα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πτήσης!

Αλλά τη φορά αυτή δεν πήγαν προς τη Ρούμελη, κατευθύνθηκαν ανατολικότερα, όμως πάλι μέχρι τη…μέση της θάλασσας! Στην επιστροφή έκαναν πάλι έναν άψογο σχηματισμό σε δύο γκρουπ, ισόποσα…και κινήσεις με θαυμαστή ακρίβεια! Οι πιλότοι των αεροπορικών… επιδείξεων σίγουρα θα τα ζήλευαν, άλλωστε το αεροπλάνο μιμήθηκε το πουλί.

«Φλαμίνγκο μαμά» φώναξε όλο χαρά ένα παιδάκι. «Δεν είναι, σα γλάροι φαίνονται» του είπε η μαμά του. Με το άκουσμα της παιδικής φωνής, 4 ενήλικες σηκώθηκαν αυτόματα και τα φωτογράφησαν με τα κινητά τους. Ήδη έφταναν πανέμορφα και περήφανα… πάνω από τα κεφάλια μας, σαν να ήθελαν να μας χαιρετήσουν! Ο συγχρονισμός, ο αυτοματισμός του πετάγματος τέλειος! Και ο απογευματινός ήλιος έκανε να λαμπυρίζουν και να… κοκκινίζουν πιο πολύ τα υπέροχα φτερά τους.

Ετοιμαζόμουν ν’ αναχωρήσω, όταν ακριβώς μετά από μισή ώρα ξαναεμφανίστηκαν από τις καλαμιές της λίμνης. Καλά, είπα μέσα μου, ρολόι έχουν και βγαίνουν για…ξεμούδιασμα κάθε μισή ώρα; Τη φορά αυτή η βόλτα ήταν πιο μικρή. Πέταξαν πάνω από τους κάϊτ-σέρφερς, και λες και δεν ήθελαν να τους…ενοχλήσουν έστριψαν και συνέχισαν δυτικότερα τη θαυμάσια πτήση τους.

Μέχρι, λοιπόν, ν’ αναχωρήσουν για άλλους προορισμούς, μακάρι να τα δούμε να πετούν αρκετές φορές ακόμη! Γιατί σαν σκηνή από ταινία του Θ. Αγγελόπουλου, με τον υπέροχο εκείνο διευθυντή φωτογραφίας, έμοιαζαν!

Φωτό: Κώστας Σταματόπουλος