JS NewsPlus - шаблон joomla Продвижение
Τελευταία Νέα

Οι αλήθειες για το σύστημα υγείας και πως θα ανορθωθεί

Γνωρίζω ότι θα γίνω δυσάρεστος σε μερίδα των συμπολιτών μου. Η αλήθεια δεν ευνοεί τους πάντες αλλά είναι ο μοναδικός δρόμος για την επιτυχία.

Θα ήθελα σήμερα να αναφερθώ στα ψέματα πάνω στα οποία έχει οργανωθεί και λειτουργεί για πολλά χρόνια το ΕΣΥ. Αν δεν διαγνώσουμε αυτές τις παθογένειες και δεν αποκαλύψουμε τη λογική των πραγμάτων ποτέ ίσως δεν θα οργανωθεί ένα σύστημα υγείας που θα αντιστοιχεί στις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας και θα αποδίδει τα μέγιστα στις ελαχιστοποιημένες οικονομικές δυνατότητες αυτού του τόπου.

Θα πρέπει πρώτα να διαπιστώσουμε ότι η χρηματοδότηση του όποιου συστήματος όμως (επομένως και του ελληνικού) βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με το συνολικό εθνικό εισόδημα. Ο μόνος τρόπος για αύξηση των κονδυλίων για την υγεία και πρόνοια είναι η αντίστοιχη αύξηση του εθνικού εισοδήματος.

Ο παράλογος και επικίνδυνος τρόπος αύξησης της δαπάνης για την υγεία είναι ο δανεισμός. Δοκιμάστηκε λοιπόν τις παρελθούσες δεκαετίες η άμετρη δανειοδότηση του συστήματος υγείας και τα αποτελέσματα αυτής της ανεύθυνης και δήθεν φιλολαϊκής πρακτικής έχει οδηγήσει στη σημερινή τραγική αποδιοργάνωση.

Η μέση δαπάνη για την υγεία στη Κίνα και την Ινδία δεν υπερβαίνει τα ολίγα δολάρια το χρόνο. Θα θέλανε ασφαλώς και οι κυβερνήσεις αυτών των κρατών να διαθέτουν για τους υπηκόους τους όλες τις παροχές που σήμερα απολαμβάνουν οι πολίτες στο δυτικό κόσμο. Δεν το μπορούν και γι’ αυτό περιορίζονται και συνιστούν τις παραδοσιακές μεθόδους θεραπευτικής (βελονισμός, μαγεία κλπ.).

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι η προστασία της υγείας -πρόνοιας δεν αποτελεί και τη πρωταρχική μέριμνα των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, στη κατανομή του κρατικού προϋπολογισμού, αυτό ανεξάρτητα από τις ανάγκες του πληθυσμού, και της λαϊκίστικης ρητορικής των πολιτικών που θέλουν να τοποθετούν τη προστασία της υγείας στη πρώτη γραμμή της εξυπηρέτησης των αναγκών.

Η πρώτη φροντίδα της όποιας κυβέρνησης είναι η εθνική ασφάλεια, ο εξοπλισμός και η συντήρηση των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού, η δεύτερη φροντίδα αποτελεί η διατροφή του πληθυσμού, η Τρίτη η στέγαση και η Τετάρτη στη σειρά προτεραιοτήτων χρηματοδότησης μπορεί να είναι η παιδεία η υγεία - πρόνοια.

Είναι επίσης γνωστό ότι η δαπάνη για την υγεία σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο που περιλαμβάνει τη πρωτοβάθμια φροντίδα, τα φάρμακα, τα νοσηλευτήρια κλπ. αποτελεί το 30% της συνολικής δαπάνης για την υγεία -πρόνοια, ενώ το υπόλοιπο 70% δαπανάται για τη προνοιακή στήριξη του πληθυσμού. Εμείς εδώ στην Ελλάδα θέλουμε να αγνοούμε τα προβλήματα με τη προνοιακή φροντίδα (που έχει κόστος υπερδιπλάσιο της φροντίδας για την υγεία), έχουμε στη πραγματικότητα καταργήσει την ελεύθερη πρόσβαση των ασθενών στη πρωτοβάθμια περίθαλψη, και λειτουργούμε μόνο μία υποβαθμισμένη νοσοκομειακή περίθαλψη. Τα χρέη των ταμείων και του

κράτους στους κάθε λογής παρόχους προϊόντων και υπηρεσιών (φαρμακοποιών, γιατρούς, κλινικές κλπ., είναι τεράστια, σε καμία περίπτωση δεν συμψηφίζονται με τις όποιες υποχρεώσεις των παρόχων και όλο αυτό το τρελό αδιέξοδο αποδίδει ένα ψευδές πλεόνασμα για το οποίο επαίρεται η κυβέρνηση. Το ελληνικό κράτος έχει την αποκλειστικότητα να χρωστάει και να μη πληρώνει, να αγνοεί αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων και να αυθαιρετεί όταν και όπου αυτό νομίζει ότι εξυπηρετείται.

Η δαπάνη για την υγεία -πρόνοια από το 11% του ΑΕΠ που ήτανε προ κρίσεως και όπως αναμενότανε έφθασε στο 4,5% και εάν συνεχιστεί η κατρακύλα της οικονομίας αυτή η πτώση θα συμβαδίζει πάντοτε με το εθνικό εισόδημα. Αυτή είναι η αλήθεια των λόγων μου και μόνο η πραγματικότητα στο μέλλον θα επικυρώνει την αλήθεια των λεγομένων μου και αυτό ανεξάρτητα με τη ρητορική των λαϊκιστών. Και εγώ θα ήθελα να έχω ένα πανάκριβο αυτοκίνητο αλλά δεν το μπορώ και δεν έχω. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τη δαπάνη για την υγεία-πρόνοια. Το επιθυμητό και το αναγκαίο δεν είναι κατ’ ανάγκη και υλοποιήσιμο. Όσες κοινωνικές αντιστάσεις και αν υπάρξουν και όσες διαδηλώσεις αν γίνουν, ποτέ μα ποτέ δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, εάν δεν αυξηθεί το εθνικό εισόδημα.

Αφού λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης το τι μπορεί και πρέπει να γίνει; Τι μέλει γενέστε; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι μία και μοναδική. Η στροφή της αναζήτησης φθηνότερων και αποδοτικότερων υπηρεσιών υγείας -πρόνοιας, δηλαδή στη απόλυτα ελεγχόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία.

Υπενθυμίζω ότι το ημερήσιο κόστος νοσηλείας των μεγάλων ιδιωτικών, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα νοσοκομείων της Αθήνας και Θεσσαλονίκης (Ευαγγελισμός, Ερυθρός, Άγιος Σάββας κλπ.) που λειτουργούσαν για περισσότερο από 100 χρόνια σε αυτό το καθεστώς, παρουσίαζαν τα 2/3 του κόστους των αντίστοιχων κρατικών νοσοκομείων. Γιατί άραγε τα κρατικοποιήσαμε, αφού δεν διαθέταμε και τα αντίστοιχα κεφάλαια για να τα λειτουργήσουμε; Το ενδιαφέρον των λαϊκιστών που κατέστρεφαν την ελληνική οικονομία ενδιέφερε μόνο το προσωρινό κομματικό συμφέρον και οι διορισμοί πολλών ημετέρων.

Για τη μεθόδευση και οργάνωση όμως αυτού του τύπου των υπηρεσιών υγείας θα επανέλθω σε επόμενο δημοσίευμα της φιλόξενης εφημερίδος «Τα Νέα της Αιγιάλειας».

Νικόλαος Μαγκανιώτης

Χειρουργός