JS NewsPlus - шаблон joomla Продвижение
Τελευταία Νέα

 

              

Η ανόρθωση των υπηρεσιών υγείας – πρόνοιας

Σε προηγούμενο άρθρο μου στην εφημερίδα «Τα Νέα της Αιγιαλείας»

είχαμε εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η δαπάνη για την υγεία -πρόνοια έχει πέσει από το 11% στο 4% και ακολουθεί μία καθοδική πορεία, πάντοτε ανάλογη με τη πραγματική πορεία του εθνικού εισοδήματος. Δεδομένου λοιπόν αυτού του γεγονότος θα πρέπει να πούμε την αλήθεια στο κόσμο και να δηλωθεί ότι αύξηση της δαπάνης για την υγεία δεν είναι δυνατό να υπάρξει, εκτός εάν ανακάμψει η οικονομία της χώρας απότομα και δυναμικά.

Θα πρέπει επομένως ο σχεδιασμός της δαπάνης για την υγεία να προσδιοριστεί προς τη κατεύθυνση της ενεργοποίησης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που στο παρελθόν έχει αποδείξει τις δυνατότητες παροχής υπηρεσιών υγείας με πολύ χαμηλότερο κόστος από αυτό του δημοσίου.

Λειτουργικά στοιχεία κόστους και απόδοσης των υπηρεσιών υγείας δεν υπάρχουν. Ο νόμος του κυρίου Σούρλα του 1992 που υποχρέωνε τα νοσηλευτικά ιδρύματα να δημοσιεύουν ετήσιους ισολογισμούς, όπως όλες οι ανώνυμες εταιρείες ποτέ δεν έχει ενεργοποιηθεί. Το ελληνικό κράτος φαίνεται ότι έχει το δικαίωμα να μη εφαρμόζει τους νόμους που το ίδιο ψηφίζει. Δεν γνωρίζουμε επίσης αναλυτικότερα το ημερήσιο κόστος νοσηλείας, την επί μέρους δαπάνη για τις ιατρικές πράξεις, την απόδοση των όποιων επεμβάσεων και άλλων ιατρικών πράξεων, την άμεση ικανοποίηση η όχι των πολιτών και τις μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία και τη ζωή των ανθρώπων που προσφεύγουν στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω ότι η καταγραφή των καρκίνων που αυτή τη στιγμή γίνεται σε όλη την Ευρώπη - Αμερική, ακόμα και στη Τουρκία, δεν υπάρχει και δεν λειτουργεί στην ελληνική πραγματικότητα και είναι αυτό που λέγεται Register καταγραφή δηλαδή κακοήθων νεοπλασμάτων. Είχε πριν από μερικές δεκαετίες δημιουργηθεί ειδική διεύθυνση για το σκοπό αυτό στο Υπουργείο Υγείας αλλά ποτέ δεν έδωσε αποτελέσματα και καταργήθηκε πριν από μερικά χρόνια.

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα και θα ζητήσω να μάθω αν οι ασθενείς που χειρουργούνται από καρκίνο του προστάτη δεν παρουσιάζουν υποτροπή σε σύντομο χρόνο μετά την επέμβαση και όπως αυτό εύκολα διαπιστώνεται με τον έλεγχο του ειδικού προστατικού αντιγόνου PSA. Με άλλα λόγια δεν γνωρίζουμε, γιατί ουδείς ενδιαφέρεται να μάθει, για τα αποτελέσματα της θεραπευτικής αγωγής για το προστάτη που εφαρμόζεται στα νοσοκομεία, δημόσια και ιδιωτικά. Τέλος γίνεται εύκολα κατανοητό ότι μελέτες και έρευνές για το καρκίνο δεν είναι δυνατό να υπάρξουν.

Έχει διαπιστωθεί από έκθεση ξένων παρατηρητών ότι πρωτογενή στοιχεία καταγραφής των αρχείων τόσο στη πρωτοβάθμια όσο και στη νοσοκομειακή φροντίδα υγείας στη πραγματικότητα δεν υπάρχουν η είναι εντελώς ανεπαρκή. Είναι ως εκ τούτου αδύνατος ο οποιοσδήποτε έλεγχος όπως και η συγκριτική μελέτη εναλλακτικών λύσεων.

Υπάρχουν άραγε στοιχεία που να αφορούν τις προϋποθέσεις που θα έπρεπε να θέτει το ίδιο το κράτος για τα ιδρύματα του; Από ότι γνωρίζω, εδώ και πολλά χρόνια απαγορευτικό για την ονοματολογία ενός ιδιωτικού θεραπευτηρίου ως νοσοκομείο υφίσταται ενώ άπαντα (ακόμη και εκείνα τα νοσηλευτικά ιδρύματα που διαθέτουν μία η δύο ειδικότητες) αναφανδόν αποκαλούνται νοσοκομεία. Έτσι μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία (Υγεία, Ιατρικό κέντρο κλπ.) και ενώ διαθέτουν εν ενεργεία όλες τις υπάρχουσες ειδικότητες δεν χαρακτηρίζονται και δεν αποκαλούνται νοσοκομεία ενώ νοσηλευτήρια κρατικά με μία η δύο ειδικότητες πάντοτε χαρακτηρίζονται ως νοσοκομεία.

Προϋποθέσεις αδειοδότησης ιδιωτικών μονάδων - κλινικών υπάρχουν ενώ προϋποθέσεις λειτουργίας - αδειοδότησης κρατικών νοσοκομείων δεν υφίστανται. Λογικό θα είναι κάποτε να γίνει ένα ξεκίνημα και να τεθούν προϋποθέσεις λειτουργίας των ιδρυμάτων του κράτους και με βάση τις προδιαγραφές λειτουργίας που θα έχουν τεθεί και κυρίως το πληθυσμό που θα πρέπει να εξυπηρετούν.

Πριν από λίγα χρόνια οι Ιταλοί διαπίστωσαν ότι τα νοσοκομεία με δυναμικότητα μικρότερη των 120 κλινών θα πρέπει να κλίσουν γιατί θεωρούνται ασύμφορες μονάδες. Οι Άγγλοι απαιτούν τουλάχιστο 5 χειρουργικές ειδικότητες (εκ των οποίων η μία θα είναι της αγγειοχειρουργικής) για χαρακτηρίσουν μία νοσηλευτική μονάδα ως νοσοκομείο.

Ίσως αυτή η ανοργανωσιά εξυπηρετεί τους έχοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για να μη αποκαλύπτονται οι οποιασδήποτε παράλογες και ίσως παράνομες δαπάνες και να μη γνωρίζει ο απλός πολίτης το πραγματικό κόστος που καλείται να πληρώσει και ποιο είναι το αποτέλεσμα των θυσιών στις οποίες συνεχώς υποβάλλεται. Το μεγαλύτερο ποσοστό των μεγάλων νοσοκομείων στα κέντρα (Ευαγγελισμός, Ερυθρός Σταυρός, Άγιος Σάββας κλπ.) ήτανε πάντοτε ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Το κόστος λειτουργίας τους ήτανε τα 2/3 των αντίστοιχων κρατικών ιδρυμάτων και η απόδοση τους, επί 100 και πλέον χρόνια ήτανε δεδομένη και πολύ υψηλή. Το 45% των νοσηλευτικών κλινών σε όλη την επικράτεια, κυρίως στην επαρχία αλλά όχι μόνο, καλυπτότανε από τις ιδιωτικές κλινικές. Το νοσήλιο που δινότανε στις κλινικές παραδοσιακά ήτανε εξωφρενικά χαμηλό και πάντοτε υποπολλαπλάσιο του αντίστοιχου νοσηλίου των κρατικών ιδρυμάτων (συνήθως ήτανε το 1/5 έως το 1/10). Η ελεύθερη επιλογή του θεράποντος ιατρού υπήρχε για όλους τους Έλληνες ενώ σήμερα δεν υφίσταται. Η εφημερία των κλινικών ήτανε δεδομένη και για όλες τις ημέρες και ώρες του χρόνου, για απλά αλλά και πολύ βαριά περιστατικά. Ο ανταγωνισμός μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα σήμερα δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ στο παρελθόν. Και αυτό είναι ο μόνος τρόπος που οδηγεί στη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών και τη μείωση του κόστους λειτουργίας, τόσο του κρατικού όσο και του ιδιωτικού τομέα. Ο πληθυσμός της Ελλάδος πάντοτε προτιμούσε την ιδιωτική κλινική και η πελατεία των περιφερειακών κρατικών κυρίως νοσοκομείων ήτανε περιορισμένη. Έπρεπε φυσικά να κλίσουν οι ιδιωτικές κλινικές για να οδηγηθούν οι ασθενείς στα κρατικά νοσοκομεία που πάντοτε είχαν υψηλό κόστος λειτουργίας που μπορεί σήμερα να μη θέλουμε να αποτυπώσουμε αλλά είναι αυτό που οδήγησε το όλο σύστημα στο σημερινό τέλμα και τη χρεοκοπία.

Προϋποθέσεις αδειοδότησης ιδιωτικών κλινικών υπάρχουν ενώ προϋποθέσεις λειτουργίας κρατικών νοσοκομείων δεν υφίστανται. Λογικό θα είναι κάποτε να γίνει ένα ξεκίνημα και να τεθούν προϋποθέσεις λειτουργίας των κρατικών ιδρυμάτων με βάση τα διεθνώς κρατούντα και το πληθυσμό που καλούνται να εξυπηρετήσουν. Πριν από λίγα χρόνια οι Ιταλοί διαπίστωσαν ότι τα νοσοκομεία με δυναμικότητα κάτω των 120 κλινών πρέπει να κλίσουν γιατί θεωρούνται ασύμφορες μονάδες και οι Άγγλοι απαιτούν τουλάχιστο 5 χειρουργικές ειδικότητες (εκ των οποίων η απαραιτήτως να είναι της αγγειοχειρουργικής).

Τελειώνοντας το σημερινό μου θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι η εφαρμογή του ΕΣΥ στηρίχτηκε πρώτα στη κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών (και μόνο οι πολύ μεγάλες μονάδες επιβίωσαν και επιβιώνουν) και στο άμετρο δανεισμό χωρίς ίχνος λογικής και υπολογισμού των συνεπειών μιας τέτοιας πρακτικής. Η συμμετοχή του κόστους για την υγεία -πρόνοια έφθασε στο δυσθεώρητο 11% του ΑΕΠ (παραπλήσιο με τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη). Η περαιτέρω αδυναμία δανεισμού οδήγησε στη πτώση της δαπάνης στο 4%, τη πρακτικά κατάργηση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και στη υποβάθμιση όλων των υπηρεσιών υγείας. Η προσδοκία της μεγιστοποίησης της κρατικής δαπάνης για την υγεία πρόνοια χωρίς αντίστοιχη αύξηση του εθνικού εισοδήματος και μάλιστα όταν αυτή οδηγείται στο κρατικό τομέα, είναι αναποτελεσματική, οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδα και επιτείνει την ήδη χρεοκοπημένη οικονομία μας.

Νίκος Μαγκανιώτης

Χειρουργός