JS NewsPlus - шаблон joomla Продвижение
Τελευταία Νέα

Οδοντωτός: Μαγικός και μοναδικός

του Γιάννη Μεντζελόπουλου

 

Βρέθηκα πρόσφατα στα Καλάβρυτα διά του Οδοντωτού. Δεν είχα ξεχάσει την όμορφη διαδρομή από το Διακοπτό μέσα από το φαράγγι του Βουραϊκού. Αλλά την απόλαυσα ξανά. Δύο χρόνια την έκανα αρκετές φορές την εβδομάδα (αλήθεια ποτέ δεν τις μέτρησα) πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο της γειτονικής πόλης, για τα καθήκοντα του αναπληρωτή διοικητή του Γ.Ν. Ανατολικής Αχαΐας (Αιγίου-Καλαβρύτων), αλλά τότε είτε διάβαζα έγγραφα, είτε κρατούσα σημειώσεις και μπορώ να πω μάλιστα ότι η ξεχωριστή ομορφιά του τοπίου… βοηθούσε στον καθορισμό των ενεργειών με πιο καθαρό μυαλό. Τώρα όμως, αν και το τραινάκι είχε πολύ κόσμο, εστίασα και σε άλλες… λεπτομέρειες έχοντας στο νου μου να γράψω αυτό το κείμενο για την αξιοθαύμαστη αυτή διαδρομή.

Ξεκινάμε, λοιπόν, αφού λίγο πριν έχουμε πιει καφέ στον «Σταθμό», απέναντι από την προτομή του αείμνηστου (και συμμαθητή του πατέρα μου στο Γυμνάσιο Αιγίου και γείτονα του στα Εισόδια, εκείνα τα χρόνια) Διονύση Παπαγιαννόπουλου. Τι καλύτερο να ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι με χαρούμενη διάθεση, αν σκεφθείς τις υπέροχες ταινίες του συμπατριώτη μας, μεγάλου κωμικού, που έκανε το Διακοφτό γνωστό σε όλη την Ελλάδα! Περνάμε το γραφικό εκκλησάκι του Αγ. Νεκταρίου μετά το μηχανοστάσιο και σιγά-σιγά συναντάμε το ποτάμι του Βουραϊκού, που ρέει ήσυχα σε ευθεία γραμμή δίπλα στον χωμάτινο δρόμο. Μετά βλέπουμε τους πανύψηλους βράχους… λαξευμένους περίτεχνα από τη διάβρωση του χρόνου. Κυριαρχεί ένας, σαν μεγάλο… υφαντό της φύσης, που μου θύμισε ένα τέτοιο που η γιαγιά μου, στο πατρικό μου, το είχε κάνει κάδρο. Παραστάσεις ζώων είχε και έτσι έμοιαζαν σημεία-σημεία του βράχου από πυρόλιθο. Συνεχίζουμε, και αφού περνάμε την… άπλα στα «Νιάματα», φθάνουμε στα ονομαστά «Δικαστήρια», που όσοι είχαν ξανακάνει τη διαδρομή τα αναγνώρισαν και τα έδειξαν και στην παρέα τους. «Σταλακτίτες» με ασπρουδερό χρώμα, σαν λίγο λερωμένο… μάρμαρο, αριστερά μέσα σε μια μικρή σπηλιά, έχουν δημιουργήσει… έδρες δικαστών, που επί αιώνες στέκουν αγέρωχες κι ας μην κάθονται και αγέρωχοι δικαστές πάνω τους.

Σε λίγο συναντάμε τα μεγάλα… πέτρινα «σιφώνια» (σαν καταβόθρες μοιάζουν) με το εντυπωσιακό λόγω όγκου και σχηματισμών θέαμα να αφήνει… άφωνους τους επιβάτες. Και με ροή νερού του ποταμού, θεατή και αθέατη! Ο Βουραϊκός ρέει πότε αριστερά και πότε δεξιά και εκεί αλλά και σε όλη τη διαδρομή. Μάλιστα, σε μερικά σημεία μέσα στην κοίτη του υπάρχουν ογκώδεις πέτρες και δένδρα πάνω σ’ αυτές (προφανώς… κάποτε αποκολλήθηκαν κομμάτια του βράχου)! Μετά από ένα προσκυνητάρι, μας… συγκινεί ένας μικρός καταρράκτης αριστερά, που το χειμώνα το νερό του πυκνώνει και δυναμώνει. Δένδρα πολλά εκατέρωθεν του Βουραϊκού με κυρίαρχα τα πλατάνια. Ήδη λοιπόν αρχίζει, καθώς ανηφορίζουμε εντυπωσιακά ανάμεσα στους βράχους που σου… κόβουν την ανάσα, η οδόντωση των γραμμών και το τραινάκι πηγαίνει σιγά-σιγά.

Από την αρχή της διαδρομής υπάρχουν πολλά φυσικά και τεχνητά τούνελ, μερικά φωτεινά και άλλα σκοτεινά. Κάποια τα σμίλεψε ο Πρωτομάστορας (και η φύση) και κάποια άλλα ανθρώπινα χέρια και… μηχανήματα της εποχής του Χ. Τρικούπη. Γάλλοι μηχανικοί και Έλληνες και Ιταλοί εργάτες επιτέλεσαν εκεί ένα θαύμα μέσα στο «θαύμα» της φύσης! Σε λίγο στο πιο στενό σημείο του φαραγγιού οι περίφημες «Πόρτες» και δίπλα η πανέμορφη παλιά γέφυρα μαγεύει τους ταξιδιώτες. Οι μηχανές και τα κινητά… φωτογραφίζουν συνεχώς. Μια κυρία… στεναχωριέται που δεν πρόλαβε να δει τη γέφυρα, αλλά μέσα στο σκοτεινό τούνελ, της υποδεικνύω να γυρίσει πίσω το κεφάλι της για να την δει, αφού φαίνεται και για δεύτερη φορά. Σηκώνεται για φωτογραφία, αλλά δεν προλαβαίνει δυστυχώς. Μετά φθάνουμε στη γραφική Ζαχλωρού… «Ζαχλωρού-Μέγα Σπήλαιο» είναι γραμμένο στο παλιό κτήριο του Ο.Σ.Ε., με τις ταβέρνες αριστερά και τραπεζάκια έξω, στη γέφυρα πάνω ακριβώς από το ποτάμι! Μαγεία! Και πιο ψηλά, δεξιά, το κυρίως χωριό με σύγχρονα ξενοδοχεία και όμορφη θέα.

Σε λίγο, καθώς πηγαίνουμε προς την Κερπινή συναντάμε τα πετρώματα τύπου «Φαρ-Ουέστ» που συνεχίζουν να κυριαρχούν στο τοπίο και μετά τη δεύτερη στάση εκεί, με ελάχιστη πια κίνηση. Η γραμμή τώρα είναι λιγότερη ανοδική, αλλά τα πλατάνια είναι πάρα πολλά και πανύψηλα ένθεν και κείθεν του Βουραϊκού. Και πολύ όμορφα τώρα που άρχισαν να πέφτουν σιγά-σιγά τα φύλλα τους (λόγω χρωμάτων). Πιο κάτω σε πολλά σημεία της διαδρομής, ένα χαρακτηριστικό είναι η αλλοίωση του χρώματος των βράχων που έχουν πάρει μια μαύρη-γκρι απόχρωση σε κάθετες ρίγες στα πλευρά των… λόφων, καθώς… κατεβαίνουν προς το ποτάμι.

Επανέρχομαι, γιατί πλέον… βαίνουμε προς Καλάβρυτα. Απέναντι από το τραινάκι ο Όλυνθος και ο Ερύμανθος, που το χειμώνα έχουν χιόνι στις κορφές τους. Και σε λίγο αντικρύζουμε την κορυφή του «μυθικού» Χελμού, αριστερά μας. Και ιδού και τα Καλάβρυτα. Η ιστορική και μαρτυρική πόλη, μετά από μιας ώρας υπέροχο ταξίδι, μας υποδέχεται… υποσχόμενη κι άλλες ομορφιές. Και καθώς το τραινάκι… νωχελικά πια φθάνει στον σταθμό, το μυαλό μου γυρίζει πίσω, 121 χρόνια πριν, όταν ο θρυλικός «Μουτζούρης» που «έφτιαξε» ο μεγάλος πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης θα έφθανε για πρώτη φορά στα Καλάβρυτα. Θα πρέπει να ήταν όνειρο… Αληθινό όνειρο! Εύχομαι όλοι, κάποτε, να κάνουν αυτό το ονειρεμένο ταξίδι και στη σύγχρονη εποχή!!!